ALEF-BET
Tajemnice ALFABETU HEBRAJSKIEGO
Alef-Bet
Alfabet hebrajski składa się z dwudziestu dwóch liter. Każdej z nich przypisano wartość liczbową. W alfabecie hebrajskim nie ma samogłosek. Ich brak wypełnia pomocnicza punktacja, umieszczana pod lub nad literami, albo też obok nich. Współcześnie Biblia jest zawsze drukowana z punktacją pomocniczą.
Czytaj więcej
Imię Boże Tetragram
Pośród tajemnic liter tworzących alfabet hebrajski, Imię Boże odgrywa jedną z najbardziej znaczących ról. Wśród Izraelitów Imię Boże zawsze było otoczone trwożną tajemnicą. Potęgą Imienia Bożego przepełniona jest cała literatura talmudyczna, midraszowa i późniejsza rabiniczna. Święty tetragram, czyli cztery znaki składające się na Imię Boże, zapisuje się po hebrajsku יהוה
Czytaj więcej
א (Alef)
Alef א jest pierwszą literą alfabetu hebrajskiego. O niej – jak głosi legenda – Bóg powiedział, że On jest jeden i Alef oznacza jeden. Nic dziwnego, że Alef szczególnie rozbudzało i zaprzątało poetycką wyobraźnię mędrców dawnego Izraela.
Czytaj więcej
ב (Bet)
Od litery ב (Bet) rozpoczyna się Tora – duchowa podstawa tego świata. Otwiera ona pierwszy werset Księgi Rodzaju. Świat został stworzony za pomocą ב (Bet), ponieważ stanowi ono początek słowa beracha – „błogosławieństwo”.
Czytaj więcej
ה את
Słowo oznaczające kobietę (isza) jest związane ze słowem oznaczającym mężczyznę (isz). Stąd wynika jasno, że świat został stworzony za pomocą języka hebrajskiego. Dzięki literce ה, każda kobieta jest z natury osobą duchową. Dwie krańcowe litery alfabetu – pierwsza i ostatnia – są symbolem nie tylko całego alfabetu, lecz także wszelkiej pełnej i doskonałej całości.
Czytaj więcej
שְׁמַע יִשְׂרָאֵל ת
שְׁמַע, יִשְׂרָאֵל: יְהוָה אֱלֹהֵינוּ, יְהוָה אֶחָד Ostatnia litera alfabetu, Taw ת, jest szczególnie groźna. Napiętnowany nią był Kain.
Czytaj więcej

Tajemnica piąta: He oraz ET

ה

Poprzednio była już mowa o literze ה (He), dodanej przez Boga do imienia Abram אברם, które dotąd stało się pełnym i doskonałym imieniem Awraham אברהם, oraz o symbolicznym znaczeniu tego przekształcenia. O zdarzeniu tym opowiada Biblia w Księdze Rodzaju XVII, 5: „Nie będziesz już odtąd nazywał się Awram, lecz imię twoje będzie Awraham, gdyż ustanowiłem cię ojcem mnóstwa narodów”. Wyrazy ab hamon – „ojciec narodów” szczególnie nurtowały mędrców Talmudu. W rzeczywistości, językowo rzecz biorąc, powód zmiany imienia patriarchy był dość prosty. Poprzednie imię, Awram, składa się z dwóch członów: ab – „ojciec” oraz ram – „wysoki”, przy czym drugi z nich stanowi tytuł Boga, do którego hebrajskim zwyczajem odnosi się całe imię. Obiecując mu jednak syna z Sary, Bóg zaznacza poprzez zmianę imienia, że będzie ojcem wielu pokoleń, jako że wyraz raham jest synonimem wyrazu hamon i oznacza „rzesze, mnóstwo”. A zatem Biblia dwukrotnie – w samym imieniu oraz w tytule ab hamon podkreśla powołanie Awrahama.

Nadając inne imię Abrahamowi, Bóg nadał również odrębne miano jego żonie. Zdarzenie to relacjonuje Księga Rodzaju XVII, 15: „Potem rzekł Bóg do Abrahama: Saraj, swej żony nie będziesz nazywał Saraj, lecz imię jej będzie Sarah”. Bóg odjął jej zatem końcową literę Jod od dawnego imienia i na to miejsce dał jej tę samą literę co Abrahamowi, to znaczy ה (He).

Cóż się jednak stało z odjętą literką Jod? Uleciała ona przed tron Boga i unosiła się przed Nim, oddając się do jego dyspozycji, by mógł On jej użyczać swoim szczególnym wybrańcom. Pierwszy otrzymał literę Jod, jako dodatek do dawnego imienia, Józef, w nagrodę za to, że święcił Imię Boże – początkowo w ukryciu, będąc niewolnikiem, następnie jawnie, przebywając na dworze faraona. Drugim z kolei wybrańcem był sługa Mojżeszowy, Jozue (poprzednio zwał się bowiem Ozeasz, po hebrajsku Hoszea). Skoro jego imię zostało zmienione w „Jehoszua”, względnie – w skróconej formie – „Jeszua”, początkowe ה (He) i ו (Waw) przesunęły się ku końcowi, a przód imienia zajęła litera Jod.

Tak na temat zmiany imienia Abrama i Saraj wypowiedział się rabbi Huna, który rzekł w imieniu rabbiego Acha: „Z Jod, które Bóg odjął z imienia naszej pramatki Sary, połowę dał Sarze, a drugą połowę Abrahamowi. Chodzi o to, że pierwotne imię żony Abrahama brzmiało Saraj – שרי, a dopiero później zmieniło się w Sara - שרה. A ponieważ literka Jod ma wartość 10, He zaś, dodane przez Boga do imienia patriarchy Abrama, wynosi 5, oznacza to, iż obydwie połowy zostały rozdzielone.

את

Rabinów zastanawiała szczególnie obecność w pierwszym wersecie Biblii słówka את ‘et’:
בְּרֵאשִׁית, בָּרָא אֱלֹהִים, אֵת הַשָּׁמַיִם, וְאֵת הָאָרֶץ - Be-reszit Bara Elohim et ha-szamajim we-et-ha-arec - „Na początku Bóg stworzył niebo i ziemię”. Jest ono oznaką czwartego przypadka gramatycznego, biernika. Uderzało ich, że w tym wyrazie, pozornie zbędnym i nic nie znaczącym, znajdują się dwie krańcowe litery alfabetu – pierwsza i ostatnia. Od dawna zaś wiadomo było, że te litery są symbolem nie tylko całego alfabetu, lecz także wszelkiej pełnej i doskonałej całości, obojętnie jakiego rodzaju. W piśmiennictwie talmudycznym częstokroć pojawia się zwrot „od Alef do Taw” (odpowiednik polskiego „od A do Zet”). W ten sposób np. traktat Szabbat 55a określa słowami rabbiego Józefa ludzi pobożnych: „Istnieją ludzie, którzy przestrzegają Tory całej od Alef do Taw”.

Skoro zatem te dwie litery umieszczone zostały właśnie w biblijnej relacji o dziele stworzenia świata, wyczytano w nich wskazówkę istnienia na tymże świecie początku i końca wszechrzeczy, ujrzano źródło wszelkiego bytu, Obecność Bożą – Szechinę. Byli także i tacy, którzy chcieli w tym widzieć jeszcze jeden znak, a mianowicie, że za pomocą całego alfabetu Bóg stworzył świat i że wszystkie jego tajemnice można wyczytać z alfabetu.

…przejdź do tajemicy szóstej