ALEF-BET
Tajemnice ALFABETU HEBRAJSKIEGO
Alef-Bet
Alfabet hebrajski składa się z dwudziestu dwóch liter. Każdej z nich przypisano wartość liczbową. W alfabecie hebrajskim nie ma samogłosek. Ich brak wypełnia pomocnicza punktacja, umieszczana pod lub nad literami, albo też obok nich. Współcześnie Biblia jest zawsze drukowana z punktacją pomocniczą.
Czytaj więcej
Imię Boże Tetragram
Pośród tajemnic liter tworzących alfabet hebrajski, Imię Boże odgrywa jedną z najbardziej znaczących ról. Wśród Izraelitów Imię Boże zawsze było otoczone trwożną tajemnicą. Potęgą Imienia Bożego przepełniona jest cała literatura talmudyczna, midraszowa i późniejsza rabiniczna. Święty tetragram, czyli cztery znaki składające się na Imię Boże, zapisuje się po hebrajsku יהוה
Czytaj więcej
א (Alef)
Alef א jest pierwszą literą alfabetu hebrajskiego. O niej – jak głosi legenda – Bóg powiedział, że On jest jeden i Alef oznacza jeden. Nic dziwnego, że Alef szczególnie rozbudzało i zaprzątało poetycką wyobraźnię mędrców dawnego Izraela.
Czytaj więcej
ב (Bet)
Od litery ב (Bet) rozpoczyna się Tora – duchowa podstawa tego świata. Otwiera ona pierwszy werset Księgi Rodzaju. Świat został stworzony za pomocą ב (Bet), ponieważ stanowi ono początek słowa beracha – „błogosławieństwo”.
Czytaj więcej
ה את
Słowo oznaczające kobietę (isza) jest związane ze słowem oznaczającym mężczyznę (isz). Stąd wynika jasno, że świat został stworzony za pomocą języka hebrajskiego. Dzięki literce ה, każda kobieta jest z natury osobą duchową. Dwie krańcowe litery alfabetu – pierwsza i ostatnia – są symbolem nie tylko całego alfabetu, lecz także wszelkiej pełnej i doskonałej całości.
Czytaj więcej
שְׁמַע יִשְׂרָאֵל ת
שְׁמַע, יִשְׂרָאֵל: יְהוָה אֱלֹהֵינוּ, יְהוָה אֶחָד Ostatnia litera alfabetu, Taw ת, jest szczególnie groźna. Napiętnowany nią był Kain.
Czytaj więcej

Narody „zgromadzą się” pod MEGIDDO

xxx xxx xxxSpoglądając na tę płaskorzeźbę, łatwiej można sobie wyobrazić przemarsz wojsk egipskich obok Megiddo, gdzie faraon Necho pokonał króla Jozjasza.

Zapewne słyszałeś o zapowiedzi ogólnoświatowego kataklizmu, nazywanego „Armagedonem”. Czym jest ów „Armagedon”? Spójrz na zamieszczone tu fotografie, na widok Megiddo z lotu ptaka. W starożytnym Izraelu był to punkt o znaczeniu strategicznym. Jego nazwą posłużył się apostoł Jan, pisząc o „miejscu, które zwie się po hebrajsku Har-Magedon [góra Megiddo]”, lub Armagedon (Objawienie 16:16). Łatwiej to zrozumieć, gdy się zna pewne fakty historyczne.

Położenie Megiddo przedstawiono na mapie, zamieszczonej obok. Niemal dosłownie strzegło ono dwóch głównych szlaków komunikacyjnych. Drogę z Egiptu, na południu, do Damaszku — bądź innych miast, leżących na północy, w kierunku Eufratu — zagradzało pasmo Karmelu. Toteż ciągnące nią wojska lub karawany kupieckie musiały skręcać w stronę niskiej przełęczy, widocznej po prawej stronie zdjęcia. W dolinie Jezreel ów szlak biegnący z południa na północ przecinał ważną trasę, która prowadziła z Tyru w dolinę Jordanu lub do Samarii i Jeruzalem. Megiddo, rozłożone nad obydwiema drogami, naprawdę trzymało w szachu wszystkich, którzy tędy przechodzili, a w dolinie naprzeciw twierdzy stoczono wiele decydujących bitew.

Tu, na przykład, sędzia Barak pokonał armię kananejską, którą dowodził Sysera, wyposażoną w rydwany, uzbrojone w żelazne kosy (Sędziów 4:1-3; 12-16; 15:19). Później faraon Necho poprowadził szlakiem wzdłuż wybrzeża (zwanym Via Maris, czyli Drogą Morską) potężne siły egipskie — żołnierzy i rydwany, aby wesprzeć Asyryjczyków nad Eufratem. Z jakichś powodów król judzki Jozjasz postanowił wydać bitwę wojskom obcego państwa. A gdzie? Chociaż było to około 88 kilometrów na północ od Jeruzalem, wybrał równinę w pobliżu Megiddo (2 Kronik 35:20-22; Jeremiasza 46:2).

Jozjasz wiedział, że Egipcjanie muszą tamtędy przejść, i mógł uważać, że bliskość twierdzy izraelskiej zapewni mu przewagę. Jak widać, Tel (wzgórze) Megiddo jest dość rozległe. W starożytności znajdowało się na nim potężne miasto. Ufortyfikował je Salomon, który najprawdopodobniej wzniósł tutaj masywne, kamienne mury i potężną bramę obronną (1 Królów 9:15). Po lewej stronie wzgórza widać spory, podłużny dół — zejście do skomplikowanego systemu zaopatrzenia w wodę. Strome schody wiodły do długiego tunelu, wyciosanego w skalnym podłożu (Izraelici mieli tędy dostęp do źródła i jednocześnie byli zabezpieczeni przed atakiem). Archeolodzy odkryli też resztki stajni dla około 450 koni, pochodzacej być może z okresu panowania Achaba (por. 1 Królów 9:19).

Podczas wspomnianej rozstrzygającej bitwy, Jozjasz został śmiertelnie ranny i w drodze powrotnej do Jeruzalem zmarł (2 Królów 23:28-30). Może właśnie to wydarzenie spowodowało ‘płacz na równinie Megiddo’, o którym mowa w Księdze Zachariasza 12:11. Wkrótce po klęsce Jozjasza, słabnąca Juda dostała się w orbitę wpływów militarystycznego Babilonu (2 Królów 24:1-2, 12-14; 2 Kronik 36:1-6).

Powyższe tło historyczne pomaga zrozumieć, dlaczego w Objawieniu, które otrzymał apostoł Jan, nawiązano do Megiddo, w zapowiedzi o zgromadzaniu „królów całej zamieszkanej ziemi (…) na wojnę wielkiego dnia Boga Wszechmogącego”. Żadne pojedyncze miejsce na kuli ziemskiej — łącznie z równiną pod Tel Megiddo — nie zdołałoby przecież pomieścić wszystkich narodów. Tymczasem określenie Har-Magedon, czyli Armagedon, stało się symbolem końca naszej cywilizacji, w wyniku wielkiej ogólnoświatowej bitwy.