ALEF-BET
Tajemnice ALFABETU HEBRAJSKIEGO
Alef-Bet
Alfabet hebrajski składa się z dwudziestu dwóch liter. Każdej z nich przypisano wartość liczbową. W alfabecie hebrajskim nie ma samogłosek. Ich brak wypełnia pomocnicza punktacja, umieszczana pod lub nad literami, albo też obok nich. Współcześnie Biblia jest zawsze drukowana z punktacją pomocniczą.
Czytaj więcej
Imię Boże Tetragram
Pośród tajemnic liter tworzących alfabet hebrajski, Imię Boże odgrywa jedną z najbardziej znaczących ról. Wśród Izraelitów Imię Boże zawsze było otoczone trwożną tajemnicą. Potęgą Imienia Bożego przepełniona jest cała literatura talmudyczna, midraszowa i późniejsza rabiniczna. Święty tetragram, czyli cztery znaki składające się na Imię Boże, zapisuje się po hebrajsku יהוה
Czytaj więcej
א (Alef)
Alef א jest pierwszą literą alfabetu hebrajskiego. O niej – jak głosi legenda – Bóg powiedział, że On jest jeden i Alef oznacza jeden. Nic dziwnego, że Alef szczególnie rozbudzało i zaprzątało poetycką wyobraźnię mędrców dawnego Izraela.
Czytaj więcej
ב (Bet)
Od litery ב (Bet) rozpoczyna się Tora – duchowa podstawa tego świata. Otwiera ona pierwszy werset Księgi Rodzaju. Świat został stworzony za pomocą ב (Bet), ponieważ stanowi ono początek słowa beracha – „błogosławieństwo”.
Czytaj więcej
ה את
Słowo oznaczające kobietę (isza) jest związane ze słowem oznaczającym mężczyznę (isz). Stąd wynika jasno, że świat został stworzony za pomocą języka hebrajskiego. Dzięki literce ה, każda kobieta jest z natury osobą duchową. Dwie krańcowe litery alfabetu – pierwsza i ostatnia – są symbolem nie tylko całego alfabetu, lecz także wszelkiej pełnej i doskonałej całości.
Czytaj więcej
שְׁמַע יִשְׂרָאֵל ת
שְׁמַע, יִשְׂרָאֵל: יְהוָה אֱלֹהֵינוּ, יְהוָה אֶחָד Ostatnia litera alfabetu, Taw ת, jest szczególnie groźna. Napiętnowany nią był Kain.
Czytaj więcej

Jałowa lecz fascynująca PUSTYNIA JUDZKA

Pustynia judzka

JAK twoim zdaniem wygląda Pustynia Judzka w Ziemi Obiecanej? Niektórym przychodzi na myśl rozległa gęsta puszcza. Innym staje przed oczami coś w rodzaju Sahary — bezkresne morze piasków.

Żadne z tych wyobrażeń nie odpowiada rzeczywistości, co widać na zamieszczonych tutaj fotografiach.

Kwiaty Pustynii Judzkiej

Począwszy od północno-wschodnich rejonów, Pustynia Judzka ciągnie się na południe wzdłuż zachodniego wybrzeża Morza Martwego. Ma ona od 16 do 24 kilometrów szerokości, obejmuje wschodnie zbocza Gór Judzkich aż do brzegów Morza Martwego.

Góry te zatrzymują większą część pary wodnej, unoszącej się znad Morza Śródziemnego. Dlatego na łagodne, lecz gołe stoki wapienne po stronie wschodniej spada niewiele deszczu. Wyjątkiem są miesiące zimowe: listopad i grudzień. Wyrasta wtedy trawa, co umożliwia wypasanie stad owiec. A zatem, wzmianka o „zagrodach owczych”, występująca w Księdze 1 Samuela 24:4, dobrze pasuje do tego terenu.

Rosnąca tutaj trawa nie zieleni się długo. Wschodnie wiatry, wiejące od pustyni, w krótkim czasie zmieniają ją w pożółkłe badyle. Jakże trafnie ilustruje to prorocza wypowiedź: „Trawa usycha, więdnie kwiat, lecz słowo Boga naszego trwa na wieki” (Izajasza 40:8, Biblia Tysiąclecia; 1 Piotra 1:24-25).

Pustynia Judzka, ze względu na jałowość i brak mieszkańców, często służyła za miejsce ucieczki. Dawid, który znalazł tam schronienie, gdy uchodził przed rozgniewanym królem Saulem, opisał ją jako „ziemię zeschłą, spragnioną i bezwodną” (Psalm 63:1-2, Bw [63:1 i nagłówek, New World]; 1 Samuela 23:29, [24:1, B.warszawska]). Przez jakiś czas ukrywał się w jaskini, którą mogła być jaskinia Umm Katafa w Wadi Chareitun (wąwozie biegnącym na wschód od Betlejem w kierunku Morza Martwego) (Hebrajczyków 11:32, 38). Na zdjęciu u dołu, przedstawiającym widok z tej pieczary dostrzec można, po prawej stronie u dołu, kilka czarnych owiec, poszukujących kępek roślin.

Sarenki na Pustynii Judzkiej

Dawid akurat przebywał w jednej z jaskiń w rejonie En-gedi, gdy wszedł do niej Saul za swoją potrzebą. Dawid wprawdzie odciął połę jego płaszcza, ale nie wyrządził nic złego „pomazańcowi JHWH”. Później zawołał na Saula, może akurat wtedy, gdy w dole król miał się skryć wśród bujnego listowia (1 Samuela 24:1-22 [24:2-23, Bw]). Listowie w takim miejscu? — mógłbyś zapytać.

Pustynia judzka

Owszem, gdy wody jest pod dostatkiem, krzewi się tam bujna roślinność. Przykładem jest, choćby, En-gedi. Woda sącząca się przez porowate skały wybija się w tej dolinie, ciągnącej się do zachodniego brzegu Morza Martwego, w postaci źródeł i wodospadów. Dzięki temu En-gedi przypomina istną dżunglę o bogatej szacie roślinnej. Można tam znaleźć wiele gatunków kwiatów i owoców. Można też obserwować życie dzikich zwierząt — od borsuka skalnego do kozłów górskich; w rejonie tym występują nawet lamparty! (1 Samuela 24:2 [ 24:3,Bw; Pieśń Salomona 1:14).

Okoliczność, iż jałowa Pustynia Judzka może się do tego stopnia zazielenić, ułatwia nam zrozumienie wizji Ezechiela, w której ujrzał on wodę, wypływającą ze świątyni w Jeruzalem. Strumyk stale się powiększał, aż stał się potokiem, płynącym na wschód przez Pustynię Judzką. Jaki przyniosło to rezultat? Ezechiel napisał: „Na obu brzegach potoku będą rosły różne drzewa (…). Owoc ich jest na pokarm, a liście ich na lekarstwo”. Rzeka wpadała do Morza Słonego, uzdrawiając nawet jego martwe wody (Ezechiela 47:1-12, Bw; Izajasza 35:1, 6-7).

Chociaż, więc, Pustynia Judzka jest na ogół jałowa i bezludna, stanowi zarazem fascynujący obszar pełen kontrastów, o którym mowa w wielu doniesieniach biblijnych.

Jaskinia na Pustynii Judzkiej