ALEF-BET
Tajemnice ALFABETU HEBRAJSKIEGO
Alef-Bet
Alfabet hebrajski składa się z dwudziestu dwóch liter. Każdej z nich przypisano wartość liczbową. W alfabecie hebrajskim nie ma samogłosek. Ich brak wypełnia pomocnicza punktacja, umieszczana pod lub nad literami, albo też obok nich. Współcześnie Biblia jest zawsze drukowana z punktacją pomocniczą.
Czytaj więcej
Imię Boże Tetragram
Pośród tajemnic liter tworzących alfabet hebrajski, Imię Boże odgrywa jedną z najbardziej znaczących ról. Wśród Izraelitów Imię Boże zawsze było otoczone trwożną tajemnicą. Potęgą Imienia Bożego przepełniona jest cała literatura talmudyczna, midraszowa i późniejsza rabiniczna. Święty tetragram, czyli cztery znaki składające się na Imię Boże, zapisuje się po hebrajsku יהוה
Czytaj więcej
א (Alef)
Alef א jest pierwszą literą alfabetu hebrajskiego. O niej – jak głosi legenda – Bóg powiedział, że On jest jeden i Alef oznacza jeden. Nic dziwnego, że Alef szczególnie rozbudzało i zaprzątało poetycką wyobraźnię mędrców dawnego Izraela.
Czytaj więcej
ב (Bet)
Od litery ב (Bet) rozpoczyna się Tora – duchowa podstawa tego świata. Otwiera ona pierwszy werset Księgi Rodzaju. Świat został stworzony za pomocą ב (Bet), ponieważ stanowi ono początek słowa beracha – „błogosławieństwo”.
Czytaj więcej
ה את
Słowo oznaczające kobietę (isza) jest związane ze słowem oznaczającym mężczyznę (isz). Stąd wynika jasno, że świat został stworzony za pomocą języka hebrajskiego. Dzięki literce ה, każda kobieta jest z natury osobą duchową. Dwie krańcowe litery alfabetu – pierwsza i ostatnia – są symbolem nie tylko całego alfabetu, lecz także wszelkiej pełnej i doskonałej całości.
Czytaj więcej
שְׁמַע יִשְׂרָאֵל ת
שְׁמַע, יִשְׂרָאֵל: יְהוָה אֱלֹהֵינוּ, יְהוָה אֶחָד Ostatnia litera alfabetu, Taw ת, jest szczególnie groźna. Napiętnowany nią był Kain.
Czytaj więcej

SYNAJ — góra Mojżesza i miłosierdzia

Góra Synaj

GÓRA Synaj prawdopodobnie kojarzy ci się z Mojżeszem. Dlaczego? Ponieważ na jednej z gór Półwyspu Synajskiego, Mojżesz otrzymał od Boga Prawo. Na której? Bardzo możliwe, że na tej, którą widać na zdjęciu obok.

W południowej części półwyspu, mniej więcej w połowie drogi między odnogami Morza Czerwonego, znajduje się pasmo wzgórz z dwoma szczytami. Ich położenie zgadza się z biblijnymi relacjami o Mojżeszu. Jeden wierzchołek nazywa się Gebel Musa, co znaczy „Góra Mojżesza”.

Nazwę tę uzasadniają różne doniesienia biblijne. Czy pamiętasz, że gdy Mojżesz pasł stado Jetry, ukazał mu się anioł w płonącym krzaku? Gdzie to było? Biblia mówi, że przy ‘górze Bożej, Horebie’, nazywanej też górą Synaj (2 Mojżeszowa 3:1-10; 1 Królewska 19:8). Tutaj Mojżesz przywiódł lud Boży, po wyprowadzeniu go z Egiptu. W 2 Mojżeszowej 19:2-3 nadmieniono, iż „obozował Izrael naprzeciw góry. A Mojżesz wstąpił na górę do Boga, JHWH zaś zawołał nań z góry”. Mojżesz wspiął się tam wtedy po raz pierwszy, lecz nie była to jedynie krótka wędrówka po zboczu, czytamy bowiem: „A gdy JHWH zstąpił na górę Synaj, na szczyt góry, wezwał JHWH Mojżesza na szczyt góry„ (2 Mojżeszowa 19:20).

Synaj

Dzisiaj tysiące turystów zadaje sobie wiele trudu, by nocą dotrzeć na wierzchołek i zatrzymać się tam do wschodu słońca, a następnie około południa zejść na dół. Z Mojżeszem było inaczej. Bóg polecił mu: „Wstąp do mnie na górę i zostań tam, a dam ci tablice kamienne, zakon”. I „był Mojżesz na górze czterdzieści dni i czterdzieści nocy” (2 Mojżeszowa 24:12-18).

Rozumiemy więc, dlaczego z górą tą wiąże się imię Mojżesza, ale co wspólnego ma z nią „miłosierdzie”? Otóż, gdy Mojżesz na górze odbierał Prawo, lud obozujący na równinie u jej stóp (być może na równinie Er-Raha, widocznej na zdjęciu obok) zaczął postępować niemądrze. Izraelici wymogli na bracie Mojżesza, aby uczynił im boga. Aaron polecił: „Zdejmijcie złote kolczyki (…) i przynieście do mnie”. Następnie wykonali złotego cielca, któremu oddawali cześć. Rozgniewało to prawdziwego Boga i doprowadziło do śmierci tysięcy osób (2 Mojżeszowa 32:1-35). Jednakże Aaron został potraktowany miłosiernie i nie zginął. Dlaczego?

Jak wynika z wypowiedzi, zanotowanej w 2 Mojżeszowej 32:10, Bóg nie uznał Aarona za głównego sprawcę błędu prostego ludu. W decydującej chwili „wszyscy synowie Lewiego” stanęli po stronie Boga. Aaron bez wątpienia był wśród nich (2 Mojżeszowa 32:26). Tak, więc, mimo iż ponosił część winy, u podnóża góry Synaj dostąpił miłosierdzia Bożego.

Drabina do nieba Bałwochwalczy taniec

Później Mojżesz wyraził pragnienie bliższego poznania Boga i ujrzenia Jego chwały (2 Mojżeszowa 33:13, 18). Ponieważ nie mógł oglądać oblicza samego Boga, Ten ukazał mu nieco swej chwały, podkreślając, że „okaże miłosierdzie temu, komu może okazać miłosierdzie” (Wyjścia [2 Mojżeszowa] 33:17 do 34:7). Najzupełniej stosownie uwypuklił tu swe miłosierdzie, gdyż w Biblii słowo to pojawia się najczęściej w związku z postępowaniem Boga wobec Izraela, z którym zawarł przymierze na Synaju (Psalm 103:7-13, 18).

Dzisiejsi turyści napotykają u stóp góry Synaj klasztor, wcale nie przywodzący na myśl prawdziwego wielbienia, o którym Mojżesz dowiedział się wysoko na górze. Odbywające się w nim praktyki religijne kierują uwagę na obrazy. Jednym z nich jest zaprezentowane tu malowidło „Drabina do raju”. Wykonano je na podstawie książki bizantyjskiego mnicha Jana Climacusa. Po spędzeniu 40 lat w celi zakonnej, został on przełożonym klasztoru i opisał symboliczną drabinę do nieba. Warto zauważyć, że na obrazie demony ściągają niektórych duchownych do piekła na wieczne męki. Wymowne to, ale niebiblijne! (Kaznodziei 9:5, 10; Jeremiasza 7:31).

Wbrew tej fałszywej nauce Wszechmocny jest „Bogiem miłosiernym i łaskawym, nieskorym do gniewu, bogatym w łaskę i wierność” (2 Mojżeszowa 34:6). Właśnie do tego miłosiernego Boga zbliżył się Mojżesz na górze Synaj.