ALEF-BET
Tajemnice ALFABETU HEBRAJSKIEGO
Alef-Bet
Alfabet hebrajski składa się z dwudziestu dwóch liter. Każdej z nich przypisano wartość liczbową. W alfabecie hebrajskim nie ma samogłosek. Ich brak wypełnia pomocnicza punktacja, umieszczana pod lub nad literami, albo też obok nich. Współcześnie Biblia jest zawsze drukowana z punktacją pomocniczą.
Czytaj więcej
Imię Boże Tetragram
Pośród tajemnic liter tworzących alfabet hebrajski, Imię Boże odgrywa jedną z najbardziej znaczących ról. Wśród Izraelitów Imię Boże zawsze było otoczone trwożną tajemnicą. Potęgą Imienia Bożego przepełniona jest cała literatura talmudyczna, midraszowa i późniejsza rabiniczna. Święty tetragram, czyli cztery znaki składające się na Imię Boże, zapisuje się po hebrajsku יהוה
Czytaj więcej
א (Alef)
Alef א jest pierwszą literą alfabetu hebrajskiego. O niej – jak głosi legenda – Bóg powiedział, że On jest jeden i Alef oznacza jeden. Nic dziwnego, że Alef szczególnie rozbudzało i zaprzątało poetycką wyobraźnię mędrców dawnego Izraela.
Czytaj więcej
ב (Bet)
Od litery ב (Bet) rozpoczyna się Tora – duchowa podstawa tego świata. Otwiera ona pierwszy werset Księgi Rodzaju. Świat został stworzony za pomocą ב (Bet), ponieważ stanowi ono początek słowa beracha – „błogosławieństwo”.
Czytaj więcej
ה את
Słowo oznaczające kobietę (isza) jest związane ze słowem oznaczającym mężczyznę (isz). Stąd wynika jasno, że świat został stworzony za pomocą języka hebrajskiego. Dzięki literce ה, każda kobieta jest z natury osobą duchową. Dwie krańcowe litery alfabetu – pierwsza i ostatnia – są symbolem nie tylko całego alfabetu, lecz także wszelkiej pełnej i doskonałej całości.
Czytaj więcej
שְׁמַע יִשְׂרָאֵל ת
שְׁמַע, יִשְׂרָאֵל: יְהוָה אֱלֹהֵינוּ, יְהוָה אֶחָד Ostatnia litera alfabetu, Taw ת, jest szczególnie groźna. Napiętnowany nią był Kain.
Czytaj więcej

Wędrówki do SZILO

Szilo

Na łagodnym wzgórzu, widocznym na zdjęciu po prawej, najprawdopodobniej leżało w starożytności miasteczko Szilo.

Przypominasz sobie zapewne, że po wejściu do Ziemi Obiecanej, Izraelici najpierw ustawili przybytek Boży w Gilgal, w pobliżu Jerycha (Jozuego 4:19). Kiedy jednak dokonywano podziału ziemi, ów święty namiot — stanowiący dla Izraelitów ośrodek wielbienia — przeniesiono do Szilo (Jozuego 18:1, BT). Miejscowość ta leżała jakieś 30 kilometrów na północ od Jeruzalem, w górzystym regionie Efraima. Do Szilo ściągali mężczyźni i kobiety z całego Izraela; w dolinie położonej na południe od miejsca, w którym prawdopodobnie stał przybytek, mogły się gromadzić ogromne rzesze ludzi (Jozuego 22:12). Czy potrafisz sobie wyobrazić przybywające tutaj dzieci?

Niektóre faktycznie tu przychodziły. Najbardziej znanym nam przykładem jest młody Samuel. Jego rodzice, Elkana i Anna, mieszkali w miasteczku za wzgórzami, rozciągającymi się na zachodzie. Wędrowali tutaj co roku, być może zabierając ze sobą dzieci drugiej żony Elkany. W końcu JHWH pobłogosławił Annę synem, któremu nadano imię Samuel. Z czasem rodzice przyprowadzili go do Szilo, gdzie zamieszkał i służył w przybytku u boku arcykapłana Helego (1 Samuela 1:1 do 2:11, BT).

Chłopiec wykonywał różne posługi w domu Bożym, ale miał też na pewno wiele okazji do wędrowania po pobliskich wzgórzach (1 Samuela 3:1, 15). Niektóre były tarasowate i gęsto porośnięte drzewami oliwnymi, jak to ukazuje kolejne zdjęcie. Zwróć uwagę na niewielką kamienną wieżę strażniczą. Ułatwiała ona samotnym rolnikom lub pasterzom pełnienie straży, ale można też sobie wyobrazić, jak młody Samuel wspina się na nią, by się rozejrzeć po okolicy (porównaj 2 Księgę Kronik 20:24). Był to dogodny punkt obserwacyjny, pozwalający wypatrywać dzikich zwierząt.

Szilo

W dawnych czasach znajdowało się tu więcej drzew niż teraz, rosły nawet lasy, po których włóczyły się dzikie zwierzęta (Jozuego 17:15, 18). Wynika to z incydentu, do którego doszło, gdy czołowym prorokiem Bożym został Elizeusz. Podróżował akurat z Jerycha do Betelu, znajdował się więc w tej okolicy — jakieś 16 kilometrów na południe od Szilo. Jak go przyjęli mieszkańcy Betelu, będącego wówczas ośrodkiem kultu złotego cielca? (1 Królewska 12:27-33; Królewska 10:29). Dorośli najwyraźniej odnieśli się wrogo do proroka Bożego, a ich nastawienie udzieliło się dzieciom.

Księga 2 Królewska 2:23-24 opisuje, że zgraja chłopców naśmiewała się z proroka wołając: „Przyjdź no łysku! Przyjdź no, łysku!” W odpowiedzi Elizeusz „w imię JHWH przeklął ich. Wówczas wypadły z lasu dwa niedźwiedzie i rozszarpały czterdzieści dwoje dzieci spośród nich”. Syryjskie niedźwiedzie brunatne bywają niebezpieczne, gdy się je zaskoczy lub gdy coś zdaje się zagrażać ich młodym (2 Samuela 17:8; Przypowieści 17:12; 28:15). Bóg użył ich do wymierzenia sprawiedliwości tym, którzy okazali karygodną pogardę Jego przedstawicielowi, a tym samym znieważyli samego JHWH.

* * *

Sędzia Jefta mieszkał wśród wzgórz krainy Gilead, na wschód od Jordanu. Opowiadając się gorliwie po stronie prawdziwego Boga, a przeciw nieprzyjacielskim Ammonitom, Jefta ślubował, że złoży JHWH na ofiarę to, co pierwsze wyjdzie mu z domu na spotkanie. Okazało się, że jako pierwszą spotkał swą jedynaczkę, będącą jeszcze panną. Przyprowadził ją więc do sanktuarium Bożego w Szilo, gdzie przez wiele lat mieszkała i pełniła wierną służbę (Sędziów 11:30-40).