ALEF-BET
Tajemnice ALFABETU HEBRAJSKIEGO
Alef-Bet
Alfabet hebrajski składa się z dwudziestu dwóch liter. Każdej z nich przypisano wartość liczbową. W alfabecie hebrajskim nie ma samogłosek. Ich brak wypełnia pomocnicza punktacja, umieszczana pod lub nad literami, albo też obok nich. Współcześnie Biblia jest zawsze drukowana z punktacją pomocniczą.
Czytaj więcej
Imię Boże Tetragram
Pośród tajemnic liter tworzących alfabet hebrajski, Imię Boże odgrywa jedną z najbardziej znaczących ról. Wśród Izraelitów Imię Boże zawsze było otoczone trwożną tajemnicą. Potęgą Imienia Bożego przepełniona jest cała literatura talmudyczna, midraszowa i późniejsza rabiniczna. Święty tetragram, czyli cztery znaki składające się na Imię Boże, zapisuje się po hebrajsku יהוה
Czytaj więcej
א (Alef)
Alef א jest pierwszą literą alfabetu hebrajskiego. O niej – jak głosi legenda – Bóg powiedział, że On jest jeden i Alef oznacza jeden. Nic dziwnego, że Alef szczególnie rozbudzało i zaprzątało poetycką wyobraźnię mędrców dawnego Izraela.
Czytaj więcej
ב (Bet)
Od litery ב (Bet) rozpoczyna się Tora – duchowa podstawa tego świata. Otwiera ona pierwszy werset Księgi Rodzaju. Świat został stworzony za pomocą ב (Bet), ponieważ stanowi ono początek słowa beracha – „błogosławieństwo”.
Czytaj więcej
ה את
Słowo oznaczające kobietę (isza) jest związane ze słowem oznaczającym mężczyznę (isz). Stąd wynika jasno, że świat został stworzony za pomocą języka hebrajskiego. Dzięki literce ה, każda kobieta jest z natury osobą duchową. Dwie krańcowe litery alfabetu – pierwsza i ostatnia – są symbolem nie tylko całego alfabetu, lecz także wszelkiej pełnej i doskonałej całości.
Czytaj więcej
שְׁמַע יִשְׂרָאֵל ת
שְׁמַע, יִשְׂרָאֵל: יְהוָה אֱלֹהֵינוּ, יְהוָה אֶחָד Ostatnia litera alfabetu, Taw ת, jest szczególnie groźna. Napiętnowany nią był Kain.
Czytaj więcej

NEGEW — pustynny trójkąt na południu Izraela

Kraj Nabatejczyków


NegevPustynia Negew, rozciągająca się na południu kraju, zajmuje ponad połowę obszaru Izraela. Jej niezwykły karjobraz uformowały woda i wiatr. W środkowej części pustyni dominują, liczące wiele milionów lat, pełne rozpadlin i wąwozów, formacje górskie.

Zdarzyło się już raz w historii, że na pustyni Negew tętniło życie. Starożytny arabski lud Nabatejczyków zbudował tu osady i nawodnił ziemię.

Nabatejczycy wzbogacili się na handlu. Mniej więcej 300 lat p.n.e. osiedlili się na ziemiach wokół wąwozów Araba. Na wschód od nich, w dzisiejszej Jordanii, założyli swoją stolicę — Petrę. Nabatejscy kupcy, korzystając z karawan, prowadzili liczne interesy z Gazą, portem nad Morzem Śródziemnym. Aby zapewnić bezpieczeństwo, zakładali wzdłuż szlaku osady. Największe znaczenie wśród nich zyskały Avdat, Mampsis i Shivta. Okres rozkwitu miast Nabatejczyków przypada na I w. n.e. Do dziś można podziwiać ich pozostałości, które są główną atrakcją turystyczną pustyni.

Życie w antycznych miastach Negewu umożliwiały bardzo pomysłowe systemy nawadniania, wykorzystujące wody rzeki Nahal Zin. Jej koryto przez większość roku pozostaje suche, lecz w porze deszczowej wzbiera potężnym strumieniem wody.

W 106 r., po podporządkowaniu przez cesarza Trajana Nabatejczyków Rzymowi, państwo stało się prowincją cesarstwa o nazwie Arabia Petraea. Kolejny rozkwit Negewu nastąpił w czasach Bizancjum. Między IV a VI wiekiem Bizantyjczycy przejęli od Nabatejczyków styl życia i kulturę oraz rozbudowali miasta. Wtargnięcie Arabów oznaczało schyłek cywilizacji i zniszczenie kraju. Przez kolejne 1 000 lat, aż do czasu ambitnych izraelskich projektów osadniczych, na pustym Negew wiodła proste życie tylko garstka koczowników.


Sucha ziemia Ben Guriona

„Negev” znaczy po hebrajsku ‘sucha ziemia’. Przez ponad 1 000 lat żyli tu jedynie nomadowie. Od czasu założenia państwa izraelskiego jałowe tereny Negewu nawadnia się i zasiedla.

NegevUboga roślinność Negewu może wyżywić tylko nieliczne gatunki zwierząt

Marzeniem Dawida Ben Guriona, twórcy państwa izraelskiego, było zasiedlenie pustyni Negew. Gdy w 1953 r. ustąpił z urzędu premiera, przeprowadził się do nowo założonego pośrodku pustyni Negew kibucu Sede Boqer. Przebywał w nim jedynie rok, po czym ponownie zajął się polityką. Jednak powrócił tam w 1963 r. i pozostał aż do śmierci w 1973 r., walnie przyczyniając się do rozkwitu Negewu.

Trójkątna pustynia rozciąga się w południowej części Izraela, od strefy Gazy na północnym zachodzie wzdłuż półwyspu Synaj na południowym zachodzie kraju. Przy granicy z Jordanią przecinają ją wąwozy Araba, a na południu sięga samego Ejlatu — „twierdzy” urlopowiczów, położonej nad Morzem Czerwonym.

Prawie wszystkie miasta Negewu powstały po założeniu państwa izraelskiego. Jedyny wyjątek stanowi „stolica” pustyni, Beer Sheva, którą już Stary Testament nazywał miastem patriarchów. Tuż po drugiej wojnie światowej żyło w Negewie ok. 10 tys. osób, dziś surowe obszary pustyni zaludnia około ćwierć miliona. Dzięki systemom nawadniającym i rurociągom doprowadzającym wodę z północy kraju zdołano użyźnić niektóre z pustynnych terenów. W górskiej części Negewu znajdują się trzy owalne zapadliska pochodzenia geologicznego. Powstały one około 70 milionów lat temu, gdy ziemia osunęła się, zasypując puste przestrzenie pod powierzchnią obecnej pustyni. Największe nazywa się Maktesh Ramon. Na jego zachodnim krańcu leży najwyższy szczyt Negewu — Har Ramon (1035m).