ALEF-BET
Tajemnice ALFABETU HEBRAJSKIEGO
Alef-Bet
Alfabet hebrajski składa się z dwudziestu dwóch liter. Każdej z nich przypisano wartość liczbową. W alfabecie hebrajskim nie ma samogłosek. Ich brak wypełnia pomocnicza punktacja, umieszczana pod lub nad literami, albo też obok nich. Współcześnie Biblia jest zawsze drukowana z punktacją pomocniczą.
Czytaj więcej
Imię Boże Tetragram
Pośród tajemnic liter tworzących alfabet hebrajski, Imię Boże odgrywa jedną z najbardziej znaczących ról. Wśród Izraelitów Imię Boże zawsze było otoczone trwożną tajemnicą. Potęgą Imienia Bożego przepełniona jest cała literatura talmudyczna, midraszowa i późniejsza rabiniczna. Święty tetragram, czyli cztery znaki składające się na Imię Boże, zapisuje się po hebrajsku יהוה
Czytaj więcej
א (Alef)
Alef א jest pierwszą literą alfabetu hebrajskiego. O niej – jak głosi legenda – Bóg powiedział, że On jest jeden i Alef oznacza jeden. Nic dziwnego, że Alef szczególnie rozbudzało i zaprzątało poetycką wyobraźnię mędrców dawnego Izraela.
Czytaj więcej
ב (Bet)
Od litery ב (Bet) rozpoczyna się Tora – duchowa podstawa tego świata. Otwiera ona pierwszy werset Księgi Rodzaju. Świat został stworzony za pomocą ב (Bet), ponieważ stanowi ono początek słowa beracha – „błogosławieństwo”.
Czytaj więcej
ה את
Słowo oznaczające kobietę (isza) jest związane ze słowem oznaczającym mężczyznę (isz). Stąd wynika jasno, że świat został stworzony za pomocą języka hebrajskiego. Dzięki literce ה, każda kobieta jest z natury osobą duchową. Dwie krańcowe litery alfabetu – pierwsza i ostatnia – są symbolem nie tylko całego alfabetu, lecz także wszelkiej pełnej i doskonałej całości.
Czytaj więcej
שְׁמַע יִשְׂרָאֵל ת
שְׁמַע, יִשְׂרָאֵל: יְהוָה אֱלֹהֵינוּ, יְהוָה אֶחָד Ostatnia litera alfabetu, Taw ת, jest szczególnie groźna. Napiętnowany nią był Kain.
Czytaj więcej

TEL-AWIW — pulsujące życiem miasto, wśród piasków pustyni

Od miejscowości wypoczynkowej do światowej metropolii


Tel-AvivDzisiejszy Tel-Awiw-Jaffa powstał w 1950 roku z połączenia różniących się od siebie charakterem miast: starej biblijnej Jaffy i nowoczesnej metropolii — Tel-Awiwu

Tel Awiw to miasto, które wyrosło z pustyni. Wizja nowoczesnego ośrodka miejskiego, która wydawała się utopią, została urzeczywistniona.

Mieszkańcy Jaffy, chcąc uciec od miejskiego zgiełku, kupili w 1909 r. połacie ziemi na północ od starego miasta. Osiedle, które miało być oazą spokoju, nazwano Tel Awiwem — „wzgórzem wiosny”. Jednak już przed I wojną światową nowy ośrodek przeżył okres dynamicznego rozwoju — coraz więcej przedsiębiorstw ze starej Jaffy przenosiło się na północ.

Architekturę miasta wyznaczył tzw. styl międzynarodowy. W latach 20. i 30. architekci z Europy, Stanów Zjednoczonych i arabskiego Wschodu realizowali tu śmiałe projekty, czerpiące z tradycji klasycystycznych, z secesji i wreszcie z modernistycznego funkcjonalizmu, którego głównymi przedstawicielami byli Le Corbusier, Mendelsohn i niemiecka szkoła Bauhausu, prowadzona przez Waltera Gropiusa. Całą tę niezwykłą różnorodność można podziwiać z wieży Szalom w Tel Awiwie — najwyższej budowli na Bliskim Wschodzie.

W czasach faszyzmu i II wojny światowej Tel Awiw stał się miastem emigrantów i uciekinierów z całego świata. Gdy w 1948 r. powstało państwo Izrael, liczył już 230 tys. mieszkańców. Również w okresie powojennym osiedlali się tu Żydzi, przybyli z różnych stron. Obecnie w zespole miejskim Tel Awiwu żyje już niemal milion mieszkańców.


Miejsce, w którym zatrzymała się arka Noego

Tel-AvivTel-Aviv Jaffo

Tel Awiw to nie tylko centrum życia gospodarczego Izraela. To również miasto, w którym u stóp drapaczy chmur, na plażach i w nocnych klubach tętni barwne życie.

W miejscu, gdzie dziś leży Tel Awiw, jeszcze przed stu laty rozciągała się pustynia i nie było śladu cywilizacji. Życie skupiało się kilka kilometrów na południe, w niedalekiej Jaffie. Według przekazu biblijnego, gdy wody potopu opadły, arka Noego osiadła na górze Ararat. Najmłodszy syn Noego, Jafet, wypatrzył ze wzniesienia piękne wzgórze nad zatoką i tu osiedlili się ocaleni z potopu ludzie, nazywając to miejsce Jaffa (z hebr. „piękne”). Jaffa przetrwała wojny i liczne podboje, stając się tyglem, w którym mieszały się kultury i religie różnych narodów i ludów.

W starożytności należała do królów asyryjskich, imperium Aleksandra Wielkiego, Syryjczyków, wreszcie od II wieku p.n.e. do władców izraelskich. W czasach rzymskich utraciła znaczenie na rzecz konkurencyjnego portu, Caesarei, zbudowanej przez biblijnego króla Heroda. Po podboju Ziemi Świętej przez rycerzy krzyżowych (XII w.) była siedzibą biskupstwa, lecz w czasach muzułmańskich ponownie podupadła — port zniszczono, by zapobiec kolejnej krucjacie. Ponowny rozkwit Jaffy rozpoczął się dopiero w XIX w, wraz z nastaniem osadnictwa żydowskiego w Palestynie. W 1820 r. przybyli tutaj pierwsi Żydzi, którzy dziś stanowią 82% ludności Izraela.