ALEF-BET
Tajemnice ALFABETU HEBRAJSKIEGO
Alef-Bet
Alfabet hebrajski składa się z dwudziestu dwóch liter. Każdej z nich przypisano wartość liczbową. W alfabecie hebrajskim nie ma samogłosek. Ich brak wypełnia pomocnicza punktacja, umieszczana pod lub nad literami, albo też obok nich. Współcześnie Biblia jest zawsze drukowana z punktacją pomocniczą.
Czytaj więcej
Imię Boże Tetragram
Pośród tajemnic liter tworzących alfabet hebrajski, Imię Boże odgrywa jedną z najbardziej znaczących ról. Wśród Izraelitów Imię Boże zawsze było otoczone trwożną tajemnicą. Potęgą Imienia Bożego przepełniona jest cała literatura talmudyczna, midraszowa i późniejsza rabiniczna. Święty tetragram, czyli cztery znaki składające się na Imię Boże, zapisuje się po hebrajsku יהוה
Czytaj więcej
א (Alef)
Alef א jest pierwszą literą alfabetu hebrajskiego. O niej – jak głosi legenda – Bóg powiedział, że On jest jeden i Alef oznacza jeden. Nic dziwnego, że Alef szczególnie rozbudzało i zaprzątało poetycką wyobraźnię mędrców dawnego Izraela.
Czytaj więcej
ב (Bet)
Od litery ב (Bet) rozpoczyna się Tora – duchowa podstawa tego świata. Otwiera ona pierwszy werset Księgi Rodzaju. Świat został stworzony za pomocą ב (Bet), ponieważ stanowi ono początek słowa beracha – „błogosławieństwo”.
Czytaj więcej
ה את
Słowo oznaczające kobietę (isza) jest związane ze słowem oznaczającym mężczyznę (isz). Stąd wynika jasno, że świat został stworzony za pomocą języka hebrajskiego. Dzięki literce ה, każda kobieta jest z natury osobą duchową. Dwie krańcowe litery alfabetu – pierwsza i ostatnia – są symbolem nie tylko całego alfabetu, lecz także wszelkiej pełnej i doskonałej całości.
Czytaj więcej
שְׁמַע יִשְׂרָאֵל ת
שְׁמַע, יִשְׂרָאֵל: יְהוָה אֱלֹהֵינוּ, יְהוָה אֶחָד Ostatnia litera alfabetu, Taw ת, jest szczególnie groźna. Napiętnowany nią był Kain.
Czytaj więcej

Bar micwa

Bar micwa

Bar-Mycwa, czyli synem przykazań, obowiązanym wykonawcą zakonu, nazywa się w piśmiennictwie rabinicznem młodzieniec z chwilą dojścia do wieku lat 13 odkąd uwalanym jest za męża dojrzałego do wypełniania obowiązków religijnych. Talmud wkłada na ojca obowiązek wychowywania i kształcenia syna swego, najmniej do lat 13.

Ta chwila między ukończeniem dziecinnego a rozpoczęciem dojrzałego wieku uroczyście obchodzoną bywa w kole familijnem i w Synagodze. Przed uroczystością tą zwaną „Bar-Mycwa” (Konfirmacyja ), wprawia się chłopca przez trzy miesiące do nawiązywania Tefilin i naucza połączonych z niem przepisów.

W dzień Barmycwy, zwykle w Sobotę, konfirmant przywołany zostaje do odczytania na głos „Maftor”, to jest zakończającego odczyt sobotni z Tory ustępu z proroków. W domu, w otoczeniu krewnych i przyjaciół, wypowiada mowę treści religijnej, albo wyktad talmudyczny, poczem miewa miejsce uroczysta biesiada.

W gminach więcej postępowych uroczystość ta odbywa się z większą ostentacyją, konfirmanci, przpgotowani do tego aktu w szkole religijnej pod nadzorem miejscowego kaznodziei, zdawają egzamen z kursu religii, i miewają mowy publiczne w języku krajowym, wygłaszając wdzięczność rodzicom i nauczycielom za wpajane w nich zasady religii, oraz ślubując uroczyście takowe przez całe życie pielęgnować i do utrzymania judaizmu gorliwie się przykładać. W tychże gminach postępowych konfirmują także i córki, a chociaż niektóre przepisy religijne kobiet nie obowiązują, jak np. Tefilin i Cicis, to jednak dziewczęta uczęszczają do szkoły religijnej, a po skończonym kursie zdają na akcie uroczystym egzamina ze znajomości historyi biblijnej i katechizmu religijnego *).

*) Takież akta uroczyste miewały miejsce w dawniejszej Synagodze postępowej w Warszawie przy ulicy Daniłowiczowskiej.