ALEF-BET
Tajemnice ALFABETU HEBRAJSKIEGO
Alef-Bet
Alfabet hebrajski składa się z dwudziestu dwóch liter. Każdej z nich przypisano wartość liczbową. W alfabecie hebrajskim nie ma samogłosek. Ich brak wypełnia pomocnicza punktacja, umieszczana pod lub nad literami, albo też obok nich. Współcześnie Biblia jest zawsze drukowana z punktacją pomocniczą.
Czytaj więcej
Imię Boże Tetragram
Pośród tajemnic liter tworzących alfabet hebrajski, Imię Boże odgrywa jedną z najbardziej znaczących ról. Wśród Izraelitów Imię Boże zawsze było otoczone trwożną tajemnicą. Potęgą Imienia Bożego przepełniona jest cała literatura talmudyczna, midraszowa i późniejsza rabiniczna. Święty tetragram, czyli cztery znaki składające się na Imię Boże, zapisuje się po hebrajsku יהוה
Czytaj więcej
א (Alef)
Alef א jest pierwszą literą alfabetu hebrajskiego. O niej – jak głosi legenda – Bóg powiedział, że On jest jeden i Alef oznacza jeden. Nic dziwnego, że Alef szczególnie rozbudzało i zaprzątało poetycką wyobraźnię mędrców dawnego Izraela.
Czytaj więcej
ב (Bet)
Od litery ב (Bet) rozpoczyna się Tora – duchowa podstawa tego świata. Otwiera ona pierwszy werset Księgi Rodzaju. Świat został stworzony za pomocą ב (Bet), ponieważ stanowi ono początek słowa beracha – „błogosławieństwo”.
Czytaj więcej
ה את
Słowo oznaczające kobietę (isza) jest związane ze słowem oznaczającym mężczyznę (isz). Stąd wynika jasno, że świat został stworzony za pomocą języka hebrajskiego. Dzięki literce ה, każda kobieta jest z natury osobą duchową. Dwie krańcowe litery alfabetu – pierwsza i ostatnia – są symbolem nie tylko całego alfabetu, lecz także wszelkiej pełnej i doskonałej całości.
Czytaj więcej
שְׁמַע יִשְׂרָאֵל ת
שְׁמַע, יִשְׂרָאֵל: יְהוָה אֱלֹהֵינוּ, יְהוָה אֶחָד Ostatnia litera alfabetu, Taw ת, jest szczególnie groźna. Napiętnowany nią był Kain.
Czytaj więcej

Jom Kipur

Jom KipurKlamra od pasa, spinającego modlitewny strój na Jom Kipur

Dzień 10-ty Tyszre, noszący nazwę „Soboty-Sobót”, posiada wysoką wagę Soboty, w znaczeniu oderwania się od materyjalnej sfery życia i wniknięcia w życie duchowe, t. j. zbliżenie się do Boga. Nadto Pismo Święte wyraźnie zaznacza zadanie tego dnia, mówiąc: „Gdyż w tym dniu Bóg z wami się pojedna, by was oczyścić, abyście ze wszystkich waszych przewinień oczyszczeni byli przed Bogiem”.

Dla osiągnięcia tego odpuszczenia nakazany jest odpoczynek i umartwienie ciała, pod grozą kary zgładzenia (wykluczenia). Wyrażenie „umartwienie ciała”, komentatorzy uważają za równoznaczące z postem, odnosi się jednak szczególniej do upokorzenia ducha, do skruchy i pokuty, jak to prorok Jezajasz znaczenie postu okreslił.

Jakkolwiek Pismo Święte nigdzie Izraelitom nie nakazuje postu, unikając ascetycznego kierunku, zaprzeczyć jednak nie można, że nakazane przez Talmud wstrzymanie się w Jomkupur od wszelkiego odżywiania się, przeszkadza materyjalnym zajęciom, nastraja duchowo, a człowiek, czując się fizycznie osłabionym, jest więcej usposobiony do rozpamiętywania, do skupienia się w sobie. Dzień ten nie mógłby być nigdy tem, czem być ma, gdyby zwykłemi godzinami żywienia był przerywany.

Oprócz jedynego postu czyli umartwienia ciała na dzień 10-ty Tyszre przez Mojżesza nakazanego, przybyło później w skutek nieszczęśliwych wypadków dziejowych jeszcze 5 postów, a mianowicie:

  1. 17 Tamuz, w którym Chaldejczycy po raz pierwszy wtargnęli do Jerozolimy.
  2. 9 Aw, w którym Jerozolima i Świątynia przez Nebuchadnecara zburzone zostały.
  3. 3 Tyszre, na pamiątkę zamordowania ustanowionego Gedalia i jego stronnictwa.
  4. 10 Tewas, jako dzień rozpoczęcia oblężenia Jerozolimy. Te cztery posty juk za czasów proroka Zacharyjasza obchodzone były.
  5. 13 Adar, podany w księdze „Ester” w skutek wydania prześladowczych edyktów przez Hamana przeciwko Izraelitom persko-medyjskiego państwa.

Pismo Święte przepisuje na „Dzień oczyszczenia” oddzielny rytuał, w którym główną rolę odgrywa uroczyste wejście arcykapłana, świątecznie ubranego do Świątyni, składającego ofiarę z dwóch kozłów, z których jeden losem wyciągnięty, przeznaczony jest na całopalenie Bogu, a drugi — na głowie którego arcykapłan położywszy swoje ręce, w duchu przelewa na niego wszystkie nieprawości synów Izraela, wszystkie ich przestępstwa i grzechy, zesłany zostaje przez umyślnego do puszczy, by wraz z uniesionemi na sobie nieprawościami ludu, zginąć na ziemi pustej, niezaludnionej.

Cała ta część „służby kapłańskiej” (Awoda), opisana szczegółowo jak w czasie istnienia Świątyni w Jerozolimie była obchodzoną, wchodzi do liturgii „Dnia oczyszczenia” przez obecną Synagogę praktykowanej, a modlący się odmawiają odpowiedni ustęp z rzewnem wspomnieniem o utracie Świątyni, służby kapłańskiej i kultu ofiar.

W ogóle Synagoga charakter i przeznaczenie tego dnia doskonale pojęła i konsekwentnie przeprowadziła. Wypełniając cały dzień modlitwami, między któremi i zarządzony przez Pismo Święte akt wyjednania odpuszczenia grzechów przez kozia ofiarnego słowem jest zastąpiony, polecając modlącym się przywdziać białe szaty religijne, przypominające lniany ornat arcykapłana, zaakcentowała Synagoga tem ostrzej usunięcie się przez ten dzień od materyjalnych i światowych zajęć. Idealną zaś i moralną stronę tego dnia niezmiernie podniosła, uznając pośredniczącą jego siłę dla człowieka, nie popadając przytem w błąd przypuszczenia bezwarunkowej absolucyi, bez współdziałania samego człowieka. Domaga się Synagoga bezwarunkowego odszkodowania dla pokrzywdzonego, pojednania się z obrażonym, szczerej skruchy, bez dopełnienia czego „Dniowi oczyszczenia” wszelkiej siły odmawia.