ALEF-BET
Tajemnice ALFABETU HEBRAJSKIEGO
Alef-Bet
Alfabet hebrajski składa się z dwudziestu dwóch liter. Każdej z nich przypisano wartość liczbową. W alfabecie hebrajskim nie ma samogłosek. Ich brak wypełnia pomocnicza punktacja, umieszczana pod lub nad literami, albo też obok nich. Współcześnie Biblia jest zawsze drukowana z punktacją pomocniczą.
Czytaj więcej
Imię Boże Tetragram
Pośród tajemnic liter tworzących alfabet hebrajski, Imię Boże odgrywa jedną z najbardziej znaczących ról. Wśród Izraelitów Imię Boże zawsze było otoczone trwożną tajemnicą. Potęgą Imienia Bożego przepełniona jest cała literatura talmudyczna, midraszowa i późniejsza rabiniczna. Święty tetragram, czyli cztery znaki składające się na Imię Boże, zapisuje się po hebrajsku יהוה
Czytaj więcej
א (Alef)
Alef א jest pierwszą literą alfabetu hebrajskiego. O niej – jak głosi legenda – Bóg powiedział, że On jest jeden i Alef oznacza jeden. Nic dziwnego, że Alef szczególnie rozbudzało i zaprzątało poetycką wyobraźnię mędrców dawnego Izraela.
Czytaj więcej
ב (Bet)
Od litery ב (Bet) rozpoczyna się Tora – duchowa podstawa tego świata. Otwiera ona pierwszy werset Księgi Rodzaju. Świat został stworzony za pomocą ב (Bet), ponieważ stanowi ono początek słowa beracha – „błogosławieństwo”.
Czytaj więcej
ה את
Słowo oznaczające kobietę (isza) jest związane ze słowem oznaczającym mężczyznę (isz). Stąd wynika jasno, że świat został stworzony za pomocą języka hebrajskiego. Dzięki literce ה, każda kobieta jest z natury osobą duchową. Dwie krańcowe litery alfabetu – pierwsza i ostatnia – są symbolem nie tylko całego alfabetu, lecz także wszelkiej pełnej i doskonałej całości.
Czytaj więcej
שְׁמַע יִשְׂרָאֵל ת
שְׁמַע, יִשְׂרָאֵל: יְהוָה אֱלֹהֵינוּ, יְהוָה אֶחָד Ostatnia litera alfabetu, Taw ת, jest szczególnie groźna. Napiętnowany nią był Kain.
Czytaj więcej

Kadisz

Kadisz, Kadysz, Kaddish

Po śmierci ojca lub matki, osieroceni synowie z obowiązku religijnego odmawiają przy chowaniu zwłok, a następnie przy rannem i wieczornem nabożeństwie w Synagodze modlitwę „Kadysz”. Modlitwa ta wszakże nie zawiera w swej treści ani słowa o śmierci w ogóle, ani o opłakiwanych przez sieroty nieboszczykach w szczególności. Kadysz nie ma żadnego charakteru modlitwy za zmarłych, lecz jest eulogiją, wygłaszającą wielkość Boga i to waśnie podnosi wysoką wartość i doniosłe jego znaczenie.

Osierocony syn pełen rozpaczy staje przy zasypującym się grobie, w którym pochował drogiego rodzica, wznosi łzawy wzrok ku niebu, zkąd grom ten spadł na niego, czuje się do głębi duszy dotkniętym tym strasznym ciosem, traci prawie świadomość i nie może sobie zdać sprawy z tego, co zaszło. Ale w tem bolesnem zgnębieniu nie zawodzi skargi, ani złorzeczy, lecz w pokorze ducha wypowiada słowa Kadyszu „Niech będzie wsławionem i poświęconem wielkie Jego imię na świecie, który stworzył wedle woli Swojej”. Ten hołd, oddany Bogu, koi jego żal i wywołuje w zbolałem sercu uległość dla wyroków Opatrzności, rządzącej światem i ludźmi. A gdy zakończa ealogiją słowami: „Ten, co w niebiosach stwarza pokój, oby zesłał pokój na nas i na cały Izrael”, wstępuje weń otucha i poczucie obowiązku dla dalszego życia. Pokój w niebiosach, to zgoda i harmonija wszechbytu, w rządzących prawach natury jak w zmiennych kolejach ludzkości; to co znika - powstanie, co umiera - odżyje, nic bezwzględnie nie ginie, żadna istota unicestwieniu nie ulega; wolno tedy opłakiwać, ale nigdy rozpaczać, bo to się sprzeciwia uznaniu wielkości Stwórcy i niezbadanych Jego rządów.

Modlitwa za zmarłych „Hazkoras-neszomas”, bliskich i dalekich krewnych i obcych, odprawia się kilka razy do roku w Synagodze podczas świąt uroczystych. W tej modlitwie wspomina się imię zmarłej osoby i błaga się o pokój dla jej duszy, przy dowolnem składaniu jakiejkolwiek ofiary, choćby najdrobniejszej na cel dobroczynny.

Publicznych nabożeństw żałobnych dla osób wybitniejszych, rytuał nasz nie zna, ale w nowszych czasach gminy postępowe takie nabożeństwa wprowadziły.