ALEF-BET
Tajemnice ALFABETU HEBRAJSKIEGO
Alef-Bet
Alfabet hebrajski składa się z dwudziestu dwóch liter. Każdej z nich przypisano wartość liczbową. W alfabecie hebrajskim nie ma samogłosek. Ich brak wypełnia pomocnicza punktacja, umieszczana pod lub nad literami, albo też obok nich. Współcześnie Biblia jest zawsze drukowana z punktacją pomocniczą.
Czytaj więcej
Imię Boże Tetragram
Pośród tajemnic liter tworzących alfabet hebrajski, Imię Boże odgrywa jedną z najbardziej znaczących ról. Wśród Izraelitów Imię Boże zawsze było otoczone trwożną tajemnicą. Potęgą Imienia Bożego przepełniona jest cała literatura talmudyczna, midraszowa i późniejsza rabiniczna. Święty tetragram, czyli cztery znaki składające się na Imię Boże, zapisuje się po hebrajsku יהוה
Czytaj więcej
א (Alef)
Alef א jest pierwszą literą alfabetu hebrajskiego. O niej – jak głosi legenda – Bóg powiedział, że On jest jeden i Alef oznacza jeden. Nic dziwnego, że Alef szczególnie rozbudzało i zaprzątało poetycką wyobraźnię mędrców dawnego Izraela.
Czytaj więcej
ב (Bet)
Od litery ב (Bet) rozpoczyna się Tora – duchowa podstawa tego świata. Otwiera ona pierwszy werset Księgi Rodzaju. Świat został stworzony za pomocą ב (Bet), ponieważ stanowi ono początek słowa beracha – „błogosławieństwo”.
Czytaj więcej
ה את
Słowo oznaczające kobietę (isza) jest związane ze słowem oznaczającym mężczyznę (isz). Stąd wynika jasno, że świat został stworzony za pomocą języka hebrajskiego. Dzięki literce ה, każda kobieta jest z natury osobą duchową. Dwie krańcowe litery alfabetu – pierwsza i ostatnia – są symbolem nie tylko całego alfabetu, lecz także wszelkiej pełnej i doskonałej całości.
Czytaj więcej
שְׁמַע יִשְׂרָאֵל ת
שְׁמַע, יִשְׂרָאֵל: יְהוָה אֱלֹהֵינוּ, יְהוָה אֶחָד Ostatnia litera alfabetu, Taw ת, jest szczególnie groźna. Napiętnowany nią był Kain.
Czytaj więcej

Obrzezanie

obrzezanie

Patryjarcha Abraham był pierwszym z pogańskiej ludności, który poznał prawdziwego Boga jedynego, z nim też Bóg zawarł przymierze oddania jemu i jego potomstwu ziemi Kanaan na wieczne dziedzictwo, żądając w zamian jako znaku tego przymierza, obok bogobojnego postępowania i niezłomnej wiary, obrzezania płci męzkiej po ośmiu dniach urodzenia, zaznaczając ten przykaz słowami: „a będzie przymierze moje na waszem ciele przymierzem wiecznem”.

Nauka o prawdziwym Bogu, głoszona przez Abrahama, mogła tylko znaleść posłuch w najbliższem jego otoczeniu, we własnem jego potomstwie, do oddziaływania zaś na szeroki ówczesny świat pogański nauka pojedynczego człowieka okazała się nie wystarczającą; na ludy tylko nauka całego ludu, oddzielnie do tego celu powołanego, wpływ zbawienny wywierać by mogła.

Tym ludem miał być właśnie Izrael, stanowiący potomstwo Abrahama, Izrael miał być tym ludem kapłańskim, świętym, przodującym poganom na drodze poznania, wygłaszającym światu prawdę o jedynobóstwie.

Powołany do tej świętej misyi Izrael musiał koniecznie wyróżnić się od pogańskich ludów całą swoją istotą wewnętrzną i zewnętrzną, swem życiem rodzinnem i towarzyskiem, swym zwyczajem i obyczajem, jednem słowem, musiał stanowić lud odrębny o własnym kraju, z kultem i ustrojem, odgradzającymi go od obcych narodowości.

Kamieniem węgielnym tej bezwzględnej odrębności narodowej było właśnie owo przymierze Boga z Abrahamem, a wieczne świadectwo tego przymierza Abrahamowego — obrzezanie — owa cecha cielesna, była pierwszym stopniem wyróżnienia synów Izraela od reszty ludów.

Minęły wieki, przeszły tysiąclecia, zmieniły się poglądy żydów na ich odrębność narodową, dążności cywilizacyjne wzięły górę, kapłaństwo i świętość misyi w przodowaniu innym narodom ustąpiły przed ogólną potęgą oświaty, rola rozsadników monoteizmu zlewa się z kulturą ucywilizowanego świata, a akt obrzezania, odznaczający synów Izraela, po dziś dzień niewzruszony, ściśle przestrzegany bywa przez wszystkich wyznawców Mojżeszowych, na całej kuli ziemskiej rozproszonych. Żydzi, zajmujący najwyższe stanowiska w spoleczeństwie, słynący z bogactwa i nauki, chcąc utrzymać łączność z resztą braci w wierze, nie zaniedbują dokonywania na swych synach nowo narodzonych aktu obrzezania, przekazanego przez ojców. Znamionuje to wielkie poczucie religijne.

obrzezanie

Podług zdania największych powag lekarskich, obrzezanie jest operacyją lekką nie przedstawiającą żadnego niebezpieczeństwa, specyjaliści nawet utrzymują, że ma wielką ważność pod względem sanitarno-profilaktycznym. Krwawieniu po dokonanem obrzezaniu zapobiega się w domach zachowawczych za pomocą wysysania krwi ustami (Mecyca), w domach zaś postępowych używa się w tym celu środków opatrunkowych antyseptycznych, nowoczesną chirurgiją wskazanych, które są daleko skuteczniejsze i bezpieczniejsze. Wysysanie bowiem krwi ustami, wykonywane przez człowieka który sam posiada krew zakażoną, może sprowadzić zarodek choroby, zagrażającej życiu nowonarodzonego, i dla tego wypada rozpowszechnić wprowadzoną reformę tamowania krwawiącej się rany środkami, przez nowoczesną naukę wskazanymi, bardzo zresztą przystępnymi.