ALEF-BET
Tajemnice ALFABETU HEBRAJSKIEGO
Alef-Bet
Alfabet hebrajski składa się z dwudziestu dwóch liter. Każdej z nich przypisano wartość liczbową. W alfabecie hebrajskim nie ma samogłosek. Ich brak wypełnia pomocnicza punktacja, umieszczana pod lub nad literami, albo też obok nich. Współcześnie Biblia jest zawsze drukowana z punktacją pomocniczą.
Czytaj więcej
Imię Boże Tetragram
Pośród tajemnic liter tworzących alfabet hebrajski, Imię Boże odgrywa jedną z najbardziej znaczących ról. Wśród Izraelitów Imię Boże zawsze było otoczone trwożną tajemnicą. Potęgą Imienia Bożego przepełniona jest cała literatura talmudyczna, midraszowa i późniejsza rabiniczna. Święty tetragram, czyli cztery znaki składające się na Imię Boże, zapisuje się po hebrajsku יהוה
Czytaj więcej
א (Alef)
Alef א jest pierwszą literą alfabetu hebrajskiego. O niej – jak głosi legenda – Bóg powiedział, że On jest jeden i Alef oznacza jeden. Nic dziwnego, że Alef szczególnie rozbudzało i zaprzątało poetycką wyobraźnię mędrców dawnego Izraela.
Czytaj więcej
ב (Bet)
Od litery ב (Bet) rozpoczyna się Tora – duchowa podstawa tego świata. Otwiera ona pierwszy werset Księgi Rodzaju. Świat został stworzony za pomocą ב (Bet), ponieważ stanowi ono początek słowa beracha – „błogosławieństwo”.
Czytaj więcej
ה את
Słowo oznaczające kobietę (isza) jest związane ze słowem oznaczającym mężczyznę (isz). Stąd wynika jasno, że świat został stworzony za pomocą języka hebrajskiego. Dzięki literce ה, każda kobieta jest z natury osobą duchową. Dwie krańcowe litery alfabetu – pierwsza i ostatnia – są symbolem nie tylko całego alfabetu, lecz także wszelkiej pełnej i doskonałej całości.
Czytaj więcej
שְׁמַע יִשְׂרָאֵל ת
שְׁמַע, יִשְׂרָאֵל: יְהוָה אֱלֹהֵינוּ, יְהוָה אֶחָד Ostatnia litera alfabetu, Taw ת, jest szczególnie groźna. Napiętnowany nią był Kain.
Czytaj więcej

Rosz Ha'Szana

Rosz Ha'Szana

Siódmy miesiąc roku „Tyszre” odznacza się z pomiędzy innych miesięcy tem, że w nim przypada szereg uroczystych świąt. W pierwszy dzień tego miesiąca, odgłos trąbki czyli surmy „Szofer” wzywa lud do religijnego przygotowania się na „Dzień Oczyszczenia”, czyli „Dzień sądny” „Jomkipur”, który przypada 70-go dnia t. m., dla wyjednania sobie przebaczenia grzechów od Boga.

Tradycyja nazywa ten czas przygotowania się „dziesięcioma dniami pokuty” (Aseres jemej teszuwa). Trąbka tedy wzywa do pojednania się Izraela z Bogiem w dzień do odpuszczenia grzechów, a w tej pewności, że Bóg, pomny zasług patryjarchów, pobłażliwym będzie dla grzesznego potomstwa, Pismo Święte nazywa ten dzień także „Dniem wspomnienia” (Jom Zykoron), także „Sobotą Sobót”.

Tradycyja podniosła Święto „Trąbki” do święta noworocznego i liczy rachubę lat czyli zaczyna kalendarz roczny od pierwszego Tyszre. Oprócz tego legenda przypisuje mu znaczenie dnia sądu, w którym Bóg wyrokuje o losach, jakie w ciągu roku synów ziemi spotkać mają, o czem wszakże Pismo Święte ani słówka nie wspomina.