ALEF-BET
Tajemnice ALFABETU HEBRAJSKIEGO
Alef-Bet
Alfabet hebrajski składa się z dwudziestu dwóch liter. Każdej z nich przypisano wartość liczbową. W alfabecie hebrajskim nie ma samogłosek. Ich brak wypełnia pomocnicza punktacja, umieszczana pod lub nad literami, albo też obok nich. Współcześnie Biblia jest zawsze drukowana z punktacją pomocniczą.
Czytaj więcej
Imię Boże Tetragram
Pośród tajemnic liter tworzących alfabet hebrajski, Imię Boże odgrywa jedną z najbardziej znaczących ról. Wśród Izraelitów Imię Boże zawsze było otoczone trwożną tajemnicą. Potęgą Imienia Bożego przepełniona jest cała literatura talmudyczna, midraszowa i późniejsza rabiniczna. Święty tetragram, czyli cztery znaki składające się na Imię Boże, zapisuje się po hebrajsku יהוה
Czytaj więcej
א (Alef)
Alef א jest pierwszą literą alfabetu hebrajskiego. O niej – jak głosi legenda – Bóg powiedział, że On jest jeden i Alef oznacza jeden. Nic dziwnego, że Alef szczególnie rozbudzało i zaprzątało poetycką wyobraźnię mędrców dawnego Izraela.
Czytaj więcej
ב (Bet)
Od litery ב (Bet) rozpoczyna się Tora – duchowa podstawa tego świata. Otwiera ona pierwszy werset Księgi Rodzaju. Świat został stworzony za pomocą ב (Bet), ponieważ stanowi ono początek słowa beracha – „błogosławieństwo”.
Czytaj więcej
ה את
Słowo oznaczające kobietę (isza) jest związane ze słowem oznaczającym mężczyznę (isz). Stąd wynika jasno, że świat został stworzony za pomocą języka hebrajskiego. Dzięki literce ה, każda kobieta jest z natury osobą duchową. Dwie krańcowe litery alfabetu – pierwsza i ostatnia – są symbolem nie tylko całego alfabetu, lecz także wszelkiej pełnej i doskonałej całości.
Czytaj więcej
שְׁמַע יִשְׂרָאֵל ת
שְׁמַע, יִשְׂרָאֵל: יְהוָה אֱלֹהֵינוּ, יְהוָה אֶחָד Ostatnia litera alfabetu, Taw ת, jest szczególnie groźna. Napiętnowany nią był Kain.
Czytaj więcej

Rozwód

Get - Rozwód

Zdumiewająca mądrość prawodawstwa mojżeszowego, dążąc do podniesienia i uszlachetnienia natury ludzkiej, bierze zawsze człowieka takiego, jakiego go prawa przyrodzone mieć chciały, pragnie go mieć zacnym i odwodzi go od wszystkiego, co przeczy naturze, nawet od egzaltowanej pobożności, któraby się zrzekła praw przyrodzonych, człowiekowi właściwych.

Tą także mądrą zasadą, powodował się Mojżesz stanowiąc w przeciwstawieniu do prawa o zawiązywaniu małżeństwa — prawo o rozwodzie.

Stosunek małżeński między mężem a żoną ma być przedewszystkiem prawdziwy, głęboki, szczery, ma być istotną spójnią, związaniem dusz, przenigdy zaś zewnętrznem, formalnem, przymusowem pożyciem. Tu więc gdzie od dawna rozstrój nastąpił, a rozłąka faktycznie istnieje, mozaizm uważa wszelkie dalsze pożycie małżeńskie za uchybienie świętości przymierza małżeńskiego, za przeciwne warunkom moralności, za ujemnie wpływające na obyczajowy ostój towarzystwa. Prawem wpływać na treść uczuć Mojżesz się nie kusi, ani pragnie gwałcić praw ludzkiego szczęścia dla zadosyćuczynienia formułom idealistycznym. I dla tego to, właśnie z powodu idealnego pojęcia małżeństwa, jako zlania się dwóch istot w jedną całość, rozwiązanie małżeństwa przez rozwód, okolicznościami wywołane, za dopuszczalne uznane być musi.

Określenie prawne rozwiązania małżeństwa brzmi: „Gdy pojął kto żonę, a stal się jej małżonkiem, a stało się, że nie znalazła przychylności w oczach jego, dla tego, że znalazł w niej coś hańbiącego, tedy jej napisze list rozwodowy i da w rękę jej, a wypuści ją z domu swego” (Deuterenomium 24,1).

Rozwód tedy jest tylko zewnętrzną formą wykonania nastąpionej przedtem wewnętrznej rozłąki.

W czasach potalmudycznych, w 2-ej połowie XI-go wieku, zgromadzenie rabinów w Worms postanowiło, że żona, która nie przestąpiła prawa religijnego, bez swego zezwolenia rozwiedzioną być nie może. Inne przepisy określają rozmaite zasady, które rozwód powodują:

Na powtórne pobranie się rozwiedzionych prawo mojżeszowe zezwala, gdy żona została niezamężną.